اما پیش نمی اومد.دیگه بعد اینم بخواد پیش بیاد دیگه نمی شه رفت.اونجا هم به خاطرات پیوست.

سینما جمهوری "نیاگارای سابق"که گویا میراث مشترک مرحوم حاتمی و فردین بود سوخت و خاکستر شد.

به همین راحتی و کوتاهی

شاید چند ده سال دیگه یه ساختمان شتاب زده و عقیم و ابتر دیگری با یه معماری متوسط همچون سینما آزادی اونجا قد الم کنه.ولی به احتمال زیاد با کاربری فروش پارچه های تریکو جهت دوخت پیژامه و تی شرت نه جایی دنج برای لحظه ای خلوت.گپ.قهوه و یا مطالعه یه رمان قدیمی و یا فقط یه لبخند از سر شاید     یک خوشی کوچک 

پنجره بگشا جهان باغ پر از رنگ و بوست

شاهد و گل خواه و مل ، گر طربت آرزوست

عارف خوش آرزو ! منتظر چيستي ؟

آنسوي اين پنجره منظره روي اوست

     اين شعر رو آقاي صدفي ، پنجشنبه گذشته در مسير برگشت از پلنگ چال خواند . اما واقعا بهترين توصيف اون روز دركه بود . نم باروني زده بود و صخره ها مي درخشيدند . برگ درختان صدها رنگ داشت و هوا لطافتي وصف ناشدني و از همه مهمتر خدايي كه حضورش همه فضا رو آكنده بود .

     بگذريم قرار نيست بعد از مدتها تعطيلي كافه ، وصف زيبايي دركه رو بگم كه البته به وصف هم نمياد .

    خيلي سرم شلوغ بود كلي مطلب گفتني داشتم كه فرصت نمي شد بنويسم از حلقه اي كه نيمه كاره رها شده تا پيشنهاد مهرداد مبني بر بحث سانسور كتاب و تحولات كاري خودم و دانشكده و دهها مطلب ديگه . بالاخره امروز خواستم كه براي بالا كشيدن كركره كافه دوباره همت كنم .

     اين روز ها به جملاتي از كتاب " روي ماه خداوند را ببوس نوشته مصطفي مستور " بيشتر مي انديشم . جملاتي كه به گمانم تمام ارزش كتاب به همان چند جمله است ، حدود صفحه 65 كتاب ، جملاتي از زبان علي نقل ميشه با اين مضمون كه : " زندگي لايه لايه است و اين لايه ها رو ما مي سازيم و هر لايه اي كه مي سازيم شرايط رو براي ساختن لايه بعدي فراهم مي كنه و در نهايت تركيب اين لايه ها ميشه زندگي ما " شايد اين عصاره اگزيستانسياليسميه كه من بهش معتقدم و البته تعبير من از معناي زندگي . روز پنجشنبه دوستي كه او هم به اين نگاه اعتقاد داشت همين موضوع رو به زبان ديگه اي بيان مي كرد و من باز هم فكر ميكردم كه اگه همه آدما چنين نگاهي به دنيا داشته باشند زندگي و دنيا چقدر متفاوت خواهد شد ...